“`html

“Telefon Numaram Kişisel Bilgimdir, Kamu Malı Değildir!”

Bir öğretmenin sosyal medya üzerinden yaptığı paylaşımı sizlerle paylaşıyoruz:

“Merhaba,
Öğretmenlerin velilerle WhatsApp, Bip gibi uygulamalarda grup kurmaya zorlanması beni endişelendiriyor. Çocukların, velilerin ve tanımadığımız kişilerin, telefon numaramı ele geçirmesi beni rahatsız ediyor. Daha önce başıma böyle bir olay geldi. Velilerin numaramı almasını istemiyorum, acaba CİMER’e yazsam bir sonuç alabilir miyim?”

Bu durum, bir öğretmenin çaresizliğini ifade ediyor. Hem bir annenin hem de bir kamu görevlisinin sesi olmaya çalışan bir kadının iniltisidir bu. Sınıfta öğrencilere sabırla bilgi aktaran ve yorgun bir şekilde evine döndüğünde kendi çocuğuna zaman ayırmaya çalışan bir kadının isyanıdır.

Artık mesele yalnızca “WhatsApp grubu” değil; meselenin özü, bir kamu görevlisinin özel hayatının sistematik bir şekilde ihlal edilmesidir.

Günümüzde öğretmenler, velilerle iletişim kurmak amacıyla WhatsApp, Bip ve benzeri uygulamalarda grup oluşturmak zorunda bırakılmaktadır.

“Zorlanıyor” kelimesini özellikle vurgulamak istiyorum. Çünkü çoğu zaman bu durumu bir tercih olarak değil, zorunluluk olarak karşımıza çıkıyor. Müdürler bu konuda talimat veriyor ve ilçede yönlendirici bir beklenti oluşturuyor.

Sonuç? Telefon numaraları belirsiz insanların elinde dolaşıyor.

Öğretmenin Telefonu Neden Herkesin Elinde?

Bir öğretmenin telefon numarası, çocuğunun öğretmeni olan 25-30 velinin, o velilerin eşlerinin, akrabalarının, hatta tanımadıkları üçüncü kişilerin rehberine girmekte.

Bu durum, artık kontrol altında tutulan bir bilgi olmaktan çıkıyor.

Bazı örnek olaylar da paylaşmak gerekirse:

• Gece 23.47: “Hocam yarın beden eğitimi var mı?”
• Pazar sabahı 08.12: “Hocam ödev buydu ama anlamadık, foto atar mısınız?”
• Bayram günü: “Hocam bizimki defteri kaybetmiş, ne yapalım?”

Mesai saati yok, hafta sonu yok, tatil yok.

Öğretmen, bir kamu görevlisi olmanın yanında, köle de değildir.

Bu Bilgi İletişimi Değil, Bir Ablukadır

Velilerle sağlıklı iletişim kurulması elbette önemlidir. Ancak iletişim, karşılıklı saygı üzerine inşa edilmelidir; 7/24 ulaşılabilirlik üzerine değil.

Eğer bir öğretmen, telefonunu sessize almak zorunda kalıyorsa; profil fotoğrafını silmek durumunda kalıyorsa; “Acaba kim yazdı?” kaygısıyla mesaj sesiyle irkiliyorsa burada ciddi bir problem var demektir.

Maalesef bir adım daha ileri gidecek olursak; bazı öğretmenlerin telefon numaraları, kendilerinin bilgisi dışında tanışma sitelerine verilmiş durumda.

Gece yarısı, tanımadığı kişilerden mesaj alan kadın öğretmenler var. “Numaramı filanca verdi” cümlesini okuyunca rahatsızlık duyan insanlar mevcut.

Bu durum artık pedagojik bir sorun olmaktan çıkıp, kişisel güvenlik sorunu haline gelmiştir.

Bu, Kişisel Verileri Koruma Kanunu’na da açık bir aykırılık teşkil etmektedir.

O Zaman Herkes Herkese Ulaşsın!

Madem bir öğretmenin telefon numarası kamuya açık bir iletişim hattı gibi kullanılıyor, o zaman soruyorum:

Tüm öğretmenler, ilçe milli eğitim müdürüyle WhatsApp üzerinden iletişim kurabilir mi?

• Gece 01.15: “Sayın Müdürüme, kalorifer yanmıyor.”
• Cumartesi 23.40: “Efendim okulun camı kırıldı, bilginize.”

Daha ileri gidecek olursak, il milli eğitim müdürünün telefon numarası da tüm öğretmenlerin rehberinde olmalı. O da gece gündüz mesaj almalı.

Yetmez, kaymakam ve vali beylerin de numaraları bölgelerindeki tüm öğretmenlerin rehberinde yer almalı. Bilgileri dışında kurulan WhatsApp gruplarına aniden eklenmelidirler.

Mesai saati kavramı ortadan kalkmalı. Herkes, herkesin özel hayatını sınırsızca ihlal edebilir hale gelmeli. Olur mu?

Olmaz! Çünkü devlet ciddiyeti, kurumsal hiyerarşi ve özel hayatın dokunulmazlığı gibi savunulması gereken kavramlar var.

Peki öğretmen söz konusu olduğunda bu kavramlar neden bir anda kayboluyor?

Kamu Görevlisi Olmak, Özel Hayatı Terk Etmek Değildir

Bir öğretmen, görevini sadece okul saatleri içinde ve mevzuat çerçevesinde gerçekleştirmektedir. Resmi yazışma usulleri bulunmaktadır. Veli görüşmesi için yerler bellidir.

Kişisel cep telefonu, kurumsal bir tebligat aracı olarak kullanılmamalıdır; fakat pratikte çoğu zaman böyle olmaktadır.

Bu durum, yalnızca psikolojik baskı oluşturmakla kalmıyor; hukuki risk de taşıyor. Bir mesaj yanlış anlaşılır veya cümle bağlamından koparılırsa, ekran görüntüsü alınarak farklı yerlere servis edilebilir. Öğretmen, kendini savunmak zorunda kalabilir.

Kurumsal koruma yok, resmi kayıt yok, denetim yok ama sınırsız erişim var. Bu durum kabul edilemez.

Kadın Öğretmenler İçin Risk Daha Büyük

Gerçekten dikkate alınması gereken bir konu. Kadın öğretmenlerin maruz kaldıkları taciz vakaları, erkek öğretmenlere oranla istatistiksel olarak daha fazladır.

• Profil fotoğrafından sosyal medya hesabını bulanlar…
• “Yanlışlıkla” özelden yazanlar…
• Gece mesaj atıp sabah “eşim yazmış” diyenler…

Ayrıca işin en çirkin boyutu, telefon numarasını tanışma sitelerine hukuksuzca verenlerdir. Bu durum bir suçtur. Ancak suçu doğuran dengesizliğe kim dur diyecek?

Bir öğretmen, görevini yürütme adına güvenlik riski mi almak zorundadır?

CİMER’e Yazmak Çözüm Mü?

Evet, yazılmalıdır. CİMER, vatandaşın ve kamu görevlisinin şikayet hakkını kullanabildiği resmi bir başvuru mekanizmasıdır. Ancak bu mesele bireysel değil, toplumsal bir sorundur. Yazılan her dilekçe kayda alınır ve istatistik oluşturur. Her şikayet, idarenin önüne bir veri olarak düşer.

Fakat asıl çözüm, Milli Eğitim Bakanlığı tarafından genelge yayınlanmasıdır. Kişisel cep telefonu üzerinden veli grubu zorunluluğu sona erdirilmelidir.

Kurumsal ve kayıta alınan, mesai saatleriyle sınırlı dijital iletişim sistemleri kurulmalıdır. Öğretmenin özel hayatı güvence altına alınmalıdır.

Öğretmen Susarsa, Sorun Büyür

Günümüzde birçok öğretmen, “İdareyle ters düşmeyeyim” düşüncesiyle sessiz kalıyor. “Boşver, katlan” anlayışı sindirilmeye çalışılıyor.

Fakat her suskunluk, sorunu normalleştirme riskini barındırıyor. Bir kamu görevlisinin kişisel verisinin kontrolsüz bir şekilde yayılması asla normal değildir. Gece yarısı mesaj almak, tacize açık halde yaşamayı kabul etmek de normal değildir.

Öğretmenlik kutsal bir meslek olabilir, fakat öğretmen insanüstü bir varlık ya da süper kahraman değildir. Dinlenmeye, özel alana ve mahremiyete ihtiyaç duyarlar. Güvenliğe, mesai saatleri dışında ulaşılamama hakkına da ihtiyaç vardır.

Mesele Sadece Telefon Numarası Değil, Saygı Meseledir

Telefon numarası küçük bir ayrıntı gibi gözükebilir. Fakat aslında mesele, öğretmene duyulan saygıdır. Öğretmenleri kamu hizmeti sunan profesyoneller olarak mı görüyoruz, yoksa 7/24 ulaşıma açık bir kriz çözüm merkezi olarak mı?

Bir toplum, öğretmenine kişisel sınır koyma hakkı tanımıyorsa; yarın güvenliği içeren kritik herhangi bir sınırı da koruyamaz, açık hedef haline gelebilir. Bugün öğretmenin telefonuna giden keyfi bir mesaj, yarın başka bir kamu görevlisinin özel hayatına kadar hadsizce uzanabilir.

Hukuk ve sınır, herkes için geçerli olmalıdır ve korunmalıdır. Eğer öğretmenin telefonu herkesin erişimine açık olacaksa; o zaman herkesin telefonu da herkesin erişimine açık olsun. Olmuyorsa—ki olamaz—o halde öğretmenin numarası da kamu malı değildir. Öğretmenler köle değildir, kadın öğretmenler sahipsiz değildir.

Bu konu, sadece bir “WhatsApp grubu” meselesi değildir. Bu, saygı, güvenlik ve devlet ciddiyeti meselesidir.

Hakan MUHTAR
Guncelegitim.com

“`